«هــوٰى» یا «هــدٰى» در کلام وحى

پاسخ عبدالعلی بازرگان به عبدالکریم سروش

 و راسخان (ریشه‌داران) در علم گویند: بدان باور داریم، همه کتاب از جانب پروردگار ماست، و تنها خردمندان پذیرای این پندند. (آل عمران ۷)

استاد عالیقدر جناب آقاى دکتر سروش، مصاحبه خبرنگار رادیو جهانی هلند با جنابعالی را که تحت عنوان «کلام محمد» منتشر شده بود، پس از مدتی از انتشار آن خواندم و استقلال رأی و شجاعت علمی شما را در بیان آنچه درست می‌پندارید ستودم، بی تردید نظریات شما در مواردی هم که خلاف باورهای عمومی است، از آنجا که حرکت آفرین و انگیزنده ایمان‌های آرام گرفته و ساکت است، باید مورد استقبال و استفاده قرار گیرد و صاحبان اندیشه را به میدان تضارب آراء و تبادل افکار فرا خوانده و در جدالی احسن و دعوتی حکیمانه به سوی حقیقت، فضای فرهنگی بسته و بی‌نور جامعه ما را گشایشی بخشد.

15:56 - 2008/4/13 - نظرشما

کۆمێنتی بێ‌ناو

قرآن آیات شیطانی نیست

قرآن الهام و شعر نیست



بنام جانان كه موسي را لوح ، عيسي را كلمه و محمد را قلم شد. موسي لوح را ديد ، تورات آ ورد. عيسي کلمه را ديد ، انجيل آورد . محمد قلم را ديد قرآ ن آورد. هر سه آگاهي محض شدند.وحقيقت را مكتوب كردند. قلب آ نها آنچه را دید تکذیب نکرد.آنها به وادی ایمن وارد شده بودند. و رصد می شدند. تا مبادا از آن خارج شوند.که رضا مندی، حق است

به قلمها بگویید بنویسند.به چشمها و گوشها بگویید ببینند وبشنوند. به قلبها بگویید قوسین بگشایند . نفخه ای(د می) در راه است.نزدیک و نزدیکتر میشود. به سدره المنتهای ناسوت وجودت که برسد. این بار لحظه ای می ایستد .در همين ايستادن عقل جبروتي وديگر ملائك از توان مي افتند ودر حالي كه انس و جن رانده شده اند ،فرود مي آيد، قلبت، قو سين مي گشايد.ديدار او را شهادت میدهد.ودر همان دم همه جوارح ات او را میبینند. خروج از ملک به ملکوت را به عین الیقین می بینی.آ رام و با قلبی ساکن (مطمئنه)و فارغ از جبروت عقلت(جبرئيل باز مانده است . سر پنهان شهود براي تو همين فارغ شدگي از جبرئيل است)، در جنت الماوی به اسم" هو" ، صفت "آ گاهی" ، فعلیت محض "عشق " ، کلام " بسم الله الرحمن الرحیم" و ندای "اقراء بسم ربك الذی خلق" متعین میشوی(نبوت). صورت باطنی ایمان بر تو ظاهر میشود و شهادت مي دهي(دیداری قلبی). اين صورت و معشوق نوراني به صفت آگاهی وایمان قلبی، همه جا و همه دم با تو همراه مي شود.این همان کتاب محفوظ ومکنون است.که جامع است ، قدیم و ام الکتاب است .هر دم ، بین تو و قلبت حادث می شود . تحویل تو می گردد. قلب مطمئنه آ نچه را می بیند تکذیب نمیکند .

تعجب نکن . تمام دریافتهای پنج حس بیرونی را نیز بشد ت وضعف وبه کیفیت های مختلف در قلب و ضربان قلب مشاهده کرده ای. این نوع دیدار را یکبار دیگر نیز تجریه کرده ای .آن لحظه که لطیفی بنام عشق را تجربه می نمودي. عشق همان لطیف آگاهی است که قبلا، نفس نا آگاه تو - که در بند وگرفتار عادات ذهنی بود - آنرا دیده است. در دم ، از فاعلیت نفس اماره و عادات ذهنی نا آگاهانه- که همان فعالیت نرونهای آ ینه ای مغز است – و همان شیاطین جنی و بی صور ت است که همنشین ما انسانهاشده اند – و نیزازهمراهی شیا طین انسی، تکویناً تبری می جویی — اینست آگاهی محض وتکوینی و وحیانی-كه وحي از امور خدا وتکوینی(كن فيكون) است -.و تسلیم نفس مطمئنه میشوی--اینست مسلمانی كه همه ادیان، اسلام است-اين تسليم نيز تكويني است .كه زمين وآسمان نيز تسليم هستند و در صراط مستقيم ، صراطي كه بر آن نعمت جاري است و اين است تسبيح زمين و آ سمان-

برای اولین بار آرام و مطمئن خود را متعیین به صفتی - صفت آگاهی- غیر فانی و باقی می بینی .اشک آگاهی از چشمانت جاری میشود.ملكوت عشق را مي بينی.اين همه دیدن ، قلبی ،ایمانی، یقینی ، نورانیست---آگاهی محض است و وحیانی است-----عقلی ، نظر ی ، ذهنی ، الهامی ، شعری وفانی نیست – آ نچنان نیست که عقل لحظه ای تایید ولحظه ای تکذ یب کند -. .حالا ديگر فعلیت تو عشق ورزی آگاهانه است .عقل قدسی شده تو انتخاب احسن دیگری ندارد و راضي و مطمئن است.عالم وآدم را مشغول عشق ورزی می بینی .این لطیفه را فقط عقل قدسی شده تو –روح القدس-جبرئیل امین-بر جوارح و ادراکاتت با خوشنودی و رضایتمندی وارد می کند.و اين همه تو هستي.

. برای اولین بار به عين اليقين ا ز حال خودت ، آ گاه هستی و بر حالات بعدی خود ت انتظار وشهودی آگاهانه داری. در حالی که گلی هستی در بوستان آ فرینش ، خود ر ا عطر لطیف وجانانه ای می بینی که از مکان وزمان ودنیای محدود و حدید گل ملکی ، به لا مکان ولا زمان و دین و حقيقت ملكو تي رایحه تکوین می یابی - -مالک یوم الدین را شهادت می دهی- که این همه خودت هستی.شرحه صدر بر قلب تو تکوین شده است. انبساط قلبي پيدا كرده ا ي ، خود را سبک بال و لطیف مي يابي . .اکنون همه ادراکات و قوای تو ، همان ملائک وجودت ، جنود آگاهی و نورهستندد. که در خدمت جبرئیل عقلت می باشند واین همه قوای قدسی در هیبت روح القدسي شدید القوی ، می آ موزند تو را آ نچه نمیدانی. آموختني از سر حضور و شهود به مدد شديد القوي كه نفس مطمئنه و خودت هستي - این است آن فراوانی و کوثري كه به تو عطا شده است- اینست چراغ علاءالدين وغول مطیع تو-که ا ین هردو خودت هستی -اینست قالیچه حضرت سلیمان-که سلیمان و قالیچه خودت هستی–و اینست لوح ، کلمه و کتاب –که این همه خودت هستی.(در ادامه بیان خواهم کرد) .

اینجا خود را بر عرش اعلی می بینی (عرش همان فرش است كه به مدد شديد القوي تور و حجاب از رخ آن برداشته اي).همه فرشیان را نظاره می کنی .جسمت را می بینی که به صورت تکه های نان میخورند وجانت را که بصورت جامهای شراب مینوشند. درعرش ، .زمین وآسمان –ملک و ملکوت را تسبیح گو و به عشق ورزی مشغول می بینی . هر فعلي را كه از نعمت آن بیشتر آگاهي داري ، عاشقانه تر ، جانانه تر وآرام جان افزا تر است . فا عل آگاه تسبيح دل و دلدار ميكند. عشق آگاهانه عشق تكويني است. عشق تكوين شده لوح ، كلمه وكتاب است. آگاهي محض است . عشق كه تكوين يابد ،همه عادات ذهني ما را مي ربايد و عقل را قدسي ميكند. گويي چون نيست شدي .عشق هست ميشود ،و تو به عشق هست ميشوي ، و تو عشق ميشوي،و اينجا عشق تكوين شده است. آري اين همه خودت هستي .كه " كن فيكون" شده اي.

حوریان و غلامان لوء لو ء صفت را -متعين به مروارید آگاهی- مي بيني كه عشق می ورزند و جامهای شراب طهور-عشق آگاهانه – را دست بدست می کنند و می نوشند.اینجا دیگر شیاطین بالفضول انس وجن –همان عادات شبیه سازی شده ذهنی و وهمی (شیطانی)- همان تحریک پذیری نرونهای آینه ای- بر آنها نفوذی و ورودی ندارد.اگر چه قبلا از ابواب ادراکات بر همه آنها وارد میشد، ولی اکنون نور و شهاب آگاهی شیاطین بالفضول را می رباید و می راند..



آ ری اینجا وادی حق الیقین است .حق را به یقین می بینی ، یکباردیگر او را، نا آگاهانه، دیدی و عشق نا آ گاهانه بر تومتجلی شد. در حالی که شیا طین بالفضول انس و جن ،مانع از نزول حقیقت عشق، بر تو می شدند.

لیکن این بار ، به مدد شدید القوی ، متعیین به صفت آگاهی شده ای عشق فعلییت محض تو شده است. این بارعشق با کلمه بسم الله الرحمن الرحیم بر تو متجلی شده است . بنام الله –هو- قابل "الر حمن " و فاعل" الرحیم " شده ای.شیا طین بالفضول انس وجن ، دیگر مارج های آتشی ،بیش نیستند . که در مقا بل " هو"ی تو مخلو قیتی ندارند . و ربوده و رانده میشوند- اینست عصای مو سایی و نفس مسیحایی - که این همه تو هستی



آ ری اینجا سدره المنتها است .اینجا همه شاخ و برگهای وجودت ، همه جوارح ات به آن که می ر سند اسم وصفت خود را ترک می کنند و به فعلییت محض تبدیل می شوند.از عرض و فرع به اصل می رسند. اینجا نز دیک جنت الماوی است..همانجا که اگر وارد شدی وشاهد شدی در باز گشت به جوارح ات ، وارد باغهای بهشت میشوی که نهر های حیات در بستر آن جاری اند. گویی از زمین به آ سمان، از ظلمت به روشنایی ، از ملک به ملکوت ، از فرش به عرش و از عالم شاهد به عالم غایب وارد شده ای. به دیدار غیب شهادت می دهی. در حالی که یقین داری نه خواب و نه فراموشی تو را فرا نگرفته است. اینجا سکینه قلبی دار ی و به مقام رضا ورضایتمندی رسیده ای . آ گاهی محض شده ای . اتحادی عاشقانه و آ گاهانه ، با خود یافته ای. نفس تو و نفس رب تو یکی شده است.ناظر و منظور خودت شده ای . به لایموت و ازلی و ابدی بودن خودت شهادت می دهی. لاهوت تو با ناسوت تو به لذ ات روحانی و عشق ورزیهای آسمانی و ملکوتی می پردازد

از تولد و مرگ رها شده ای .لم یلد و لم یولد شده ای.همه صفات و قوای تو کامل شده است .خود را متجلی به صفات حق می بینی.

عیسای نجات یافته و نجات دهنده شده ای .جسم زمخت خود را به اشکال مختلف و کثیر در عالم ملک و کثرت می بینی که همان نان عیسایی است ،و دست به دست مي كنند .و به همه می رسد . جان لطیف خود را می بینی که در جامهای مسیحایی عشق و آ گاهی، در میان همه مخلوقات مچرخد و می نو شند.

آ ری اینجا مسیح تو هستی . از نفخه روح القدس. و هم آغوشی و اتحاد روحانی و ملکوتی، " مریم عشق" و "فاعل آگاهی" تکوین یافته اي .

اينجا اتحادي با جان اشياء داري-هر لحظه با يكي از آيات هستي به عشق ورزي آگاهانه مي پر دازي.و زبان حال آنها ميشوي.سلطان ملك و ملكوت شده اي .الهه زمين و آسمان شده اي. هر لحظه بصورت فرشته اي نجات بخش با يكي از آيات ملك به نجوا مشغول ميشوي.

خود را ميبيني كه از چاه بلا و گرفتاري و بخل و حسد وطمع برادران همنوع ات نجات يافته اي و يوسف ملك تو هستي

آبها را ميبيني كه همه نا پاكيها را مي شويند و همه آتش ها را خاموش ميكنند همه زشتي ها را زيبا و همه مرده ها را زنده.

خودت را ميبيني كه.موسي شده اي و ديگر غم ظلم و ستم فرعونيان نداري و قوي و مطمئن در مقابل لشگر عظيم ظلم و بيداد گري توان ايستادن داري و لشكريان ظلم و ستم را دنبال خود تا آبهاي نيل مي كشاني و آ تش ظلم و فتنه انان را در ابهاي نيل خاموش ميكني.

انسانها و جانوران را ميبيني كه گرفتار جهل و فساد شده اندوبه لهو و لعب مشغولند.برخي از آنها كه آگاه ترند نجات مي يابند و به ملكوت نزديكتر ميشوند، آنها را در كشتي پيامبران ميبيني .كشتي نوح می سازي و طو فان نوح بپا مي كني



در اینجا همه رنگها بی رنگی است. همه جمالها جلال اند .همه اسمها کلمه ، همه صفات آ گاهی و همه افعال عشق اند که خداوند کلمه است ،عشق است، آگاهی ونور است در همه اشیاء . همه اشیاء او هستند –که یکی هست و هیچ نیست جز او- و همه او هستیم ، از او هستیم ، و به او بر می گردیم. او اول است، آ خر است، ظاهر است ، با طن است. و این همه تو هستی . خود را بشناس او را میشناسی

‌

. اینجا هر شیئی ملک و ملکو تش را در کنار هم و بدون کو چکترین فا صله ای از هم شهادت میدهد.هر ملکوتی مالک وسلطان ملک خویش است و خویش را به رصد و قضاوت می نشیند و می نشاند

لحظه رو در رو شدن بهشت و جهنم است. متو جه می شوی آ ن عادل رحمان و رحیم خودت هستی.حاکم و محکوم و دانای حکم خودت هستی . مالک یوم الدین خودت هستی.

.هر انسانی با نامه اعمال خویش در مقابل ملکوت خود که نفس مطمئنه است حکم میشود.اکنون لحظه حسابرسی نفس مطمئنه از نفس اماره است –یک نفس کل بیشتر مو جود نیست که اکنون مطمئنه است و از اماره بودن قبلی خود آگاه است و از همه اعمال ونیات جوارح خود آگاه است.و خود نامه اعمال خود را می خواند، خواندنی ازسر دانستن .در اینجا قاضی و متهم یکی است و این همه را جوارح ات شهادت می دهند .که این محکمه و این حاکم و حکم آن ، همه تکوینی اند. پاداش آن نیز تکوینی است يا. مر ده ای قبل از اینکه بمیرانند تو را و .به ملکوت ، خود آ گاه ، وارد میشوی و وعده بهشت را حق میيابي ، يا به، خود نا آگاه، بر می گردی و وارد ملک میشوی –ملکی میشوی . آنگاه که می میرانند تو را،

و همدم مارجهای آتش و شیا طین انس و جن میشوی تا نجاتی دیگر – كه تو از او هستی و به او باز می گردی

قصه های ملکی حدیث نفس اماره است وقصه های ملکوتی حدیث نفس مطمئنه .قصه هاي ملكي حديث غصه هاي اسارت در ملك و همراهي با شيا طين انس وجن است و قصه هاي ملكوتي حديث رهايي از ملك و برائت از اين شياطين. انجا حدیث خواستن است. اینجا حدیث شدن است. قصه هاي ملكي را آنكه اسير غم وخسران عادات ذهني و شياطين وجن هاي موهوم است باور مي كند و قصه هاي ملكوتي را آ نكه از غم و هجران نجات يافته و صفاتش بر او تجلي يافته باور دارد.آن حديث زلف يار است و اين حديث جام باده. ان حديث كو چه و بازار است و اين حديت هفت آسمان . انجا حديث گناه كبيره و صغيره و حرام و حلال و جنگ هفتاد و دو ملت است ..اينجا حديث حو ريان و غلامان و ميوه هاي پاك و شراب طهور . آنجا می شنوی و می خوانی و می گویی . اینجا می بینی و شهادت می دهی. آنجا قال است. اینجا حال است. آنجا تو حق را می جویی. اینجا حق تورا می جوید .

اگر این مارجها ي آتش را که مخلوق نیستدد خاموش کنی و تنت را هیزم این شیاطین انس و جن نکنی .موت قبل از موت می کنی این ملک را ملکوت -این جهنم را بهشت می یا بی

در ملکوت گردش کن و اسرار را ببین خود را بشتاس و خدا را بشنا س و بعد خود قیامت بپا کن و حکم بده وسپس

پیامبر ت را بفرست تا خبر دهد که این همه خودت هستی

عاشق حقیقت را به صبر توصیه می کنم ..برای کشف حقیقت به حق بیندیش و از حقیقت بگو وو از حقیقت بنویس نه از حامل حقیقت که چون تو یی بیش نیست. که خود را شناخته است که حقیقت را شناخته است. والسلام..

نا صر طاهری بشرویه ..........روشنا


9/5/ 87.

نه‌ناسراو - 18:01 - 2008/8/3

---

ناصر طاهری بشرويه---‌‌‌آب آگاهی خوری قوقو کنی

(آب آگاهی خوری "قو""قو"کنی)

در سراي آدمي داری سه من
چون تو پنهان کرده ای خود را زمن
آن من اول، غرایز پرور است
در پي گرما و سرما و شر است
چون غرايز گشنه شد، ننگ آورد
بهر سيري، دم به دم ، جنگ آورد
چون تو ارضا یش کنی شادی کند
با همه نامردمان بازي كند
آنكه با تو زنده گردد اين من است
خواب و خوراكش بقاي اين تن است
اين بقاي تن در آن من جاري است
عاقبت جایش سرای فانی است
چون من اول از اين وادي جهيد
دم به دم جاري شد و" تن ها " تنيد
خورد و خوراكش " تن اغيار" بود
عاقبت" تن" را به آن اغيار سود
اين من اول ز " تن ها" زنده بود
تن" به " تن ها " داد و اينسان مرده بود
هان پسر بيني كه اين من" تن " خورد
هر که در این من بماند سر خورد
هر كه سيري را در اين من پرورد
چون گرسنه ماند، او را " تن " خورد
هان من دوم چو در من بر دميد
ذهن و عقلت گشت و بر بامت پريد
آن من اول ،من دون و دني ست
وين من دوم ،من ما و مني ست
اين من دوم نگه بر خويش كرد
خوب و بدها را بديد دل ريش كرد
اسب روحت را چو زين كرد و نشست
بام عالم را پريد و جمله گشت
بايد و نايد، به اين من چون رسيد
در روانت خلق و خوي من دميد
اين من با خلق و خو، اخلاق ماست
وارث ترس و گنه ، وجدان ماست
هان ،من سيم ، فرامن گشته است
پادشاه من ، در اين تن ، گشته است
هم صفايت مي دهد ، هم خلق و خو
گر تو عاشق گشته اي ، داني تو او
آن من اول ،من جسم و تن است
وان من دوم ، به عقلت گلشن است
اين من سيم ،من قلب و دل است
روح و جان آدمي را محمل است
اين من سيم ، من شيدايي است
نزد من هاي دگر ، رسوايي است
هر منی دیگر که در من سر زند
گر که این من را ببیند پر زند
يك دم ار با اين من ات ،خلوت كني
کی توانی دم به دم "من""من"کنی
چون كه بي من گشته اي، صافي شوي
خویش را شویی و آگاهی شوی
آب آگاهي خوري ، " قو""قو" كني
دم به دم" هو" سر کشی" هو"" هو" كني

ناصر طاهری بشرویه....روشنا
rroshanaa@yahoo.com
rroshanaa.mihanblog.com
سروش عشق و آگاهی

نه‌ناسراو - 00:50 - 2008/8/15

---

سروش عشق....آگاهي....وحي ... لوح....كلمه..قلم....كتاب

ما نبودیم سایه ما نور شد نور گشتیم جلوه ما حور شد
حال ما پر نور بود پر شور شد نفخه ای شد شور ما در صور شد
نفخه آن صور شد در نای ما ما الف گشتیم او شد بای ما
آن الف با بای خود همخواب شد ابر آگاهی از آن پر آب شد
بو سه بر معشوق چون زد نای ما نای ما زان بوسه ها شد های ما
نفخه اش از نای بگذشت هوی شد هوی او در قلب ما رهپوی شد
هوی او شد موسی درگاه ما عشق او شد عیسی آگاه ما
شرحه شرحه گشت ابر جان ما قطره های عشق شد باران ما
آسمانها و زمین پر آب شد جمله پهنای زمین سیلاب شد
جمله آگاهی ما در آب شد جهل بر ما آتشی بی تاب شد
آب زان آتش چو دور از خویش شد خاک گردید و دلش پر ریش شد
ریشه ها مان سوی آبی میدوند تا که آبی در کشند آکه شوند
آب ساقی مدام جان ما عشق و آگاهی و هم ایمان ما
لوح آن عشقست و آگاهیست آب جلوه نور است و پیداییست آب
جمله پیداها در او پیدا شده جمله زشتی ها از او زیبا شده
جهل و تاریکی تو از خود دور دار قلب و جانت تشنه آن نور دار
گر تو خواهی ساقی جانت شود زنده دارد نور و ایمانت شود
خاک تو آن نان عیسایی شود آب تو جام مسیحایی شود
نفس تو پاک است عیسی خود تویی قلب تو نور است موسی خود تویی
بر الفبای وجودت کن نظر اقراء باسم ربک داری بسر

ناصر طاهري بشرويه---------روشنا
سروش عشق و آگاهي

نه‌ناسراو - 00:52 - 2008/8/15

---

ناصر طاهری بشرويه...‌آن خود خداست

(چونکه خود بستر شود آن خود خداست)

آن گذرگاهی که جان را رهبر است

جسم و تن هارا به جانها معبر است

آن گذرگاهی که اغوش تن است

گرمی اغوشش ما را رحمن است

رحمت بی انتها ، اغوش ماست

چون که نیکش بنگری،نامش خداست

ای بشر نام خدا ، خود ، بستر است

جمله ذرات جهان را رهبر است

دانه در آغوش او ، گل گشته است

گل وزان رحمت همه مل گشته است

خاک از رحمش، چه خندان گشته است

آب تن در بسترش جان گشته است

خاک عالم را ، همه بستر شدست

خاک را هم ،بسترش، اخگر شدست

اخگز این خاک ، پاره آتش است

پاره ای آتش که، دایم خامش است

خامشی ، کان روشنی از آن اوست

روشنی های همه مهتاب ، اوست

آتشی، گر اب را رحمت شدست

آب زان رحمت ، همه آتش شدست

آتشی گر باد را بستر شدست

باد بر عالم ، همه اخگر شدست

باد، گاهی بستر آتش شدست

خاک زان بستر، چو خاکستر شدست

بستر هر آیه ، آیه دیگر است

بستر اسماء عالم ، جوهر است

ج جوهر هر ذره ، آن را بستر است

ذره در جوهر بماند ،گوهر است

چو چونکه خود بستر شود،آن خود خداست

خود در آن بستر ، یکی از انبیا ست

ناصر طاهری بشرویه….روشنا

سروش عشق و آگاهی

نه‌ناسراو - 16:27 - 2008/8/15

---

- قاری :محمد عبدالحكيم سعيد العبدالله

Powered By kurdblogger